Маълумот

Густав Стресеман


Густав Стресеманн, писари як меҳмонхона, 10 майи соли 1878 дар Берлин таваллуд шудааст. Стресеманн дар донишгоҳҳои Берлин ва Лейпциг таҳсил кардааст, ки дар он таърих, адабиёт ва иқтисод таҳсил кардааст.

Пас аз хатми таҳсил дар Ассотсиатсияи истеҳсолкунандагони шоколадҳои Олмон кор кардааст. Соли 1902 ӯ Ассотсиатсияи истеҳсолкунандагони саксониро таъсис дод ва соли дигар ба Ҳизби миллии либерал -либерал пайваст. Ҳизби ростгаро Стресеманн ҳамчун яке аз пешвоёни ҷиноҳи нисбатан мӯътадил ба вуҷуд омад, ки ҷонибдори беҳбудии таъминоти иҷтимоӣ буд.

Соли 1908 Стресеманн ба Рейхстаг интихоб шуд. Вай дере нагузашта бо ҳамкасбони муҳофизакори худ муноқиша кард ва ӯро дар соли 1912 аз кумитаи иҷроияи ҳизб барканор карданд. Баъдтар ҳамон сол ӯ курсии худро дар Парлумон аз даст дод. Stresemann ба ҳаёти тиҷоратӣ баргашт ва асосгузори Ассотсиатсияи иқтисодии Олмон-Амрико буд. Ҳомиёни қавии империализми Олмон, ӯ худро бо ақидаҳои сиёсии Алфред фон Тирпитс ва Бернхард фон Булов бегона кард.

Вай соли 1914 ба Рейхстаг баргашт. Стресеманн ба сабаби вазъи саломатиаш аз хидмати ҳарбӣ озод карда шуда, ҷонибдори дилгармии талошҳои ҷангӣ буд ва тарафдори он буд, ки Олмон бояд заминҳои Русия, Полша, Фаронса ва Белгияро соҳиб шавад.

Дар давоми ҷанг Стресеманн дар ақидаҳои худ ростқавл шуда буд ва мухолифони ӯ изҳор доштанд, ки ӯ сухангӯи парлумони шахсиятҳои низомӣ ба монанди Пол фон Хинденбург ва Эрих Лудендорф буд. Вай беш аз пеш Бетманн Холлвегро танқид кард ва ҷанги бемаҳдуди зериобиро бар зидди Нерӯи Шоҳӣ ҷонибдорӣ кард.

Соли 1918 Стреземанн Ҳизби Халқии Олмонро таъсис дод. Пас аз шикасти Олмон, Стресеманн ба Фрейкорпс дилсӯз буд ва аз шикасти сотсиалистон ва коммунистон дар инқилоби Олмон истиқбол кард. Бо вуҷуди ин, ӯ аз истифодаи зӯроварии гурӯҳҳои рост нигарон шуд ва пас аз куштори Матиас Эрзбергер ва Вальтер Ратенау, Стресеманн тасмим гирифт, ки ба манфиати Ҷумҳурии Веймар баҳс кунад.

Бо дастгирии Ҳизби сотсиал -демократ Стрессеман дар соли 1923 канцлери Олмон шуд. Ӯ тавонист ба муқовимати ғайрифаъол дар Рур хотима бахшад ва пардохти ҷубронро дубора оғоз кунад. Вай инчунин бо таъсиси Rentenbank мушкилоти таваррумро ҳал кард.

Стресеманнро аъзои Ҳизби сотсиал -демократ ва Ҳизби коммунист барои он сахт танқид карданд, ки ӯ нахостааст бо Адольф Гитлер ва дигар раҳбарони ҳизби фашистӣ пас аз нокомии пивои Холли Путч мубориза барад. Дар охири ҳамон моҳ сотсиалистҳо аз ҳукумати Стремеман хориҷ шуданд ва ӯ маҷбур шуд, ки аз вазифаи канцлер истеъфо диҳад.

Дар ҳукумати нав таҳти роҳбарии Вилҳелм Маркс, Стресеманн вазири корҳои хориҷӣ таъин карда шуд. Вай Нақшаи Доусро (1924) қабул кард, ки дар натиҷа артиши Фаронса аз Рур хориҷ шуд. Зери Ҳанс Лютер Стресеман давлатдории моҳирона боиси паймони Локарно (декабри 1925), Шартномаи Олмон-Шӯравӣ (апрели 1926) ва Олмон дар соли 1926 ба Лигаи Миллатҳо шомил шуд. Баъдтар ҳамон сол ӯ ба Ҷоизаи Сулҳи Нобел сазовор шуд.

Густав Стресеманн бо Нақшаи ҷавон гуфтушунид кард, аммо дере нагузашта ӯ ду маротиба инсулт гирифт ва 3 октябри соли 1929 аз сактаи дил даргузашт.

Ман пештар дар бораи талафоте, ки мо дар талафоти одаме доштем, гуфтам, ки шояд як асбоби кори бузурги оштӣ дар Олмон бошад. Ба назари ман, талафоти ӯ аз ҳама вазнинтарин ба назар мерасад, зеро чунин оштӣ хеле зарур аст. Олмони кӯҳна ва нав набояд ба таври доимӣ мухолиф бошанд; Рейхсбаннер ва Стахлелм набояд то абад бо якдигар душманон рӯбарӯ шаванд. Барои омезиши кӯҳна ва нав баъзе воситаҳо бояд ёфт. Ва марде, бешубҳа, яке аз онҳое хоҳад буд, ки худро аз таҳти дил ба чунин вазифа гузоштаанд. Захирае, ки мо қаблан Президентро баррасӣ мекардем, ки воқеан аз таассуроти меҳнати софдилонаи ӯ шикаста шуда буд, ҳамон 11 август вақте Президент тасмим гирифт, ки Deutschlandlied болотар аз нооромиҳои ҳизб ва онро ба ҷои худ ҳамчун суруди немисҳо барқарор кунед. Биёед чунин рамзро нодида нагирем. Мо парчамҳоро ба қадри кофӣ бар зидди ҳам меафшонем. Афсӯс, ки агар мо кӯшиш мекардем, ки якдигарро суруд хонем! Ҳамин тариқ, мо ҳадди аққал як суруди миллӣ дорем, ки ҳамаи олмониҳоро муттаҳид мекунад ва рамзи миллати шастмиллионии мост.

Натиҷаи интихобот аз ҷиҳати психологӣ бениҳоят ҷолиб аст. Шубҳае нест, ки унсури шахсӣ дар ин рӯз ғолиб омад. Дар давраи нооромиҳои маъракаи интихоботӣ ҳеҷ гуна талоше барои бадном кардани аҳамияти шахсияти Ҳинденбург набуд. Аммо бо каме муваффақият. Дар ҳақиқат бисёриҳо шубҳа доштанд, ки оё бори синну сол барои шахсе, ки ба дафтари раёсати ҷумҳурӣ мехост, он қадар вазнин нахоҳад буд. Аммо дар ниҳоят номи бузург самараи худро дод ва захираҳои интихобкунандагонро ба вуҷуд овард, ки агар онҳо вазифаи ватандӯстонаи сабти овозҳояшон ба фармондеҳи бузург дар Ҷанги Бузурги Ватаниро ҳамчун вазифаи ватандӯстона намешуморанд.

Аз тарафи дигар, пешбарии Ҳинденбург Эътилофи Веймарро нисбат ба оне, ки дар ҳолати дигар буд, боз ҳам мустаҳкамтар муттаҳид кард. Ҳар касе, ки бо гузориши маҷлисҳои Ҳизби сотсиал -демократ дар вақти интихобот ошно аст, медонад, ки вокуниш ба андешаи интихоби узви пешсафи Ҳизби Марказӣ ба раёсати ҷумҳурӣ то чӣ андоза шадид буд. Ба он гурӯҳи Левӣ, ки дар ҳама гуна ҳамкорӣ бо буржуазияи Марказ хиёнат ба консепсияи Ҷанги Синфиро дида буд, мухолифат кард. Ба он тамоми ҷисми озодандешон мухолифат карданд - ва инҳо дар муқоиса бо сафҳои Ҳизби сотсиал -демократ куҷоянд? - ки дар бораи овоздиҳӣ ба қаҳрамони мактабҳои мазҳабӣ тасаввуроте надоштанд ва ҷонибдори эътирофи муносибати насронӣ ба давлат ва ҷаҳон буданд. Ба он пеш аз ҳама занон дар минтақаҳое, ки ихтилофи динӣ шадид аст, мухолифат карданд, зеро тарси онҳо аз интихоби Маркс боиси тақвияти католикӣ мегардад. Ва мухолифат дар байни демократҳо хеле шадидтар буд. На танҳо аз Бавария эътирозҳо алайҳи дастгирии номзади марказ ба амал омаданд. Дар дигар ноҳияҳо низ эътиқоди демократӣ ба ларза омад.

Сулҳи байни Фаронса ва Олмон на танҳо як франко-олмонӣ, балки як кори Аврупо аст. Ба андешаи ман, Ҷанги Ҷаҳонии охирин ҳеҷ ғолибе ба вуҷуд наовард, ки аз пирӯзии онҳо шодӣ кунанд. Ҷанг ва идомаи ҷанг бо роҳҳои дигар барои табаддулоти иҷтимоӣ, сиёсӣ ва иқтисодӣ дар Аврупо масъул буданд, ки мустақиман бо миллатҳои мутамаддини қадим бо масъалаи мавҷудияти ояндаи моддии онҳо рӯ ба рӯ шудаанд. Дар мубоҳисаҳое, ки чанде пеш дар ин хонаи фахрӣ сурат гирифт, шумо як мушкилотеро муҳокима кардед, ки яке аз оқибатҳои Ҷанг ба Аврупо аст, на танҳо ба Олмон, яъне мушкиле, ки чӣ гуна аз ҷониби ҳама гуна чораҳои оммавӣ халос кардани онҳое, ки аз ҷониби пролетаризатсия карда шудаанд таназзули асъор ва савдо. Онҳо на танҳо дар ин кишвар, балки дар дигар кишварҳо ҷонибдорони ғояи давлат, сутунҳои устувори ин тартибот буданд. Пошхӯрии пул аз Шарқ ба Ғарб паҳн шуд ва то ҳол дар ягон сарҳади миллӣ қатъ нашудааст. Ман ба онҳое тааллуқ надорам, ки аз идомаи коҳиши ин асъор дар Фаронса барои Олмон ягон афзалият интизор бошанд. Агар ин тирамоҳ идома ёбад, ман ҳеҷ бартарии сиёсӣ ва ҳатто иқтисодиро пешбинӣ карда наметавонам. Бо вуҷуди ин, ман ақидаеро шарҳ медиҳам, ки гӯё дар ибтидои суханони ман дар байни инъикос ба назар намерасид ва ба ин далел, ки мавқеи Фаронса ҳамчун як Давлати бузург, ки вай пас аз сулҳи Версал нигоҳ доштааст, метавонад аз ҷониби мушкилот дар қаламравҳои Рифии Марокаш.

Дар ин ҷо мушкилоти бузурги замони ҳозира нест; онҳо дурӯғ мегӯянд, ман боварӣ дорам, ки бе ҳамкории қаламравҳои бузург, ки имрӯз омилҳои асосии тиҷорати ҷаҳон ҳастанд, на мушкилоти молиявии Фаронса ва на мушкилоти иқтисодии Олмон бартараф карда намешаванд. Ин на танҳо манфиати мо, балки манфиати миллатҳои дигари Аврупо аст, ки ин қудратҳои ҷаҳонӣ бояд барқарорсозии Аврупои харобшударо оғоз кунанд ва онҳо наметавонанд интизоранд, ки ин қудратҳои ҷаҳонӣ ва афкори ҷамъиятии онҳо ин вазифаро иҷро мекунанд, агар онҳо фикр накунанд, ки пеш аз онҳо як Аврупои оромкунанда, на як Аврупо аз таҳримҳо ва ҷангҳои ҳанӯз дар пешистода.

Ҳангоми оғози шартномаҳое, ки дар ин ҷо таҳия шудаанд, ба шумо иҷозат медиҳед, ки ба номи канцлер ва аз номи худам чанд сухан бигӯям. Вакилони Олмон ба матни протоколи ниҳоӣ ва замимаҳои он розӣ ҳастанд, ки созишномае, ки мо бо илова кардани ҳарфҳои ибтидоӣ баён кардем. Мо шодмонӣ ва самимона аз рушди бузурги консепсияи аврупоии сулҳ истиқбол мекунем, ки аз ин вохӯрӣ дар Локарно сарчашма мегирад ва ҳамчун Шартномаи Локарно дар таърихи муносибатҳои давлатҳо ва халқҳо бо ҳамдигар нақши муҳим хоҳад гузошт. . Мо махсусан эътимоди изҳоршударо дар ин протоколи ниҳоӣ, ки меҳнатҳои мо ба коҳиши шиддати байни мардум ва ҳалли осонтари бисёр мушкилоти сиёсӣ ва иқтисодӣ оварда мерасонад, истиқбол мекунем.

Мо масъулияти оғози созишномаҳоро ба ӯҳда гирифтем, зеро мо дар эътиқод зиндагӣ мекунем, ки танҳо бо ҳамкории осоиштаи давлатҳо ва халқҳо ин рушдро таъмин кардан мумкин аст, ки муҳимтар аз он сарзамини бузурги мутамаддини Аврупо, ки халқҳояш азобҳои сахт дидаанд солҳое, ки дар паси мо истодаанд. Мо ин корро махсусан бештар ба ӯҳда гирифтем, зеро мо боварии комил дорем, ки таъсири сиёсии шартномаҳо ба бартарии махсуси мо дар сабук кардани шароити ҳаёти сиёсии мо собит хоҳад шуд. Аммо аҳамияти созишномаҳое, ки бузурганд

созишномаҳои Локарно дар ин ҷо таҷассум ёфтаанд, агар аҳамияти амиқи худро дар рушди миллатҳо ба даст оранд, агар Локарно интиҳо набошад, балки оғози ҳамкориҳои боэътимоди байни халқҳо бошад. Ин имкон медиҳад, ки ин дурнамо ва умедҳое, ки ба кори мо асос ёфтаанд, амалӣ шаванд, ин орзуи самимонаест, ки вакилони олмонӣ дар ин лаҳзаи тантанавӣ изҳори назар мекарданд.

Дар лаҳзае, ки кор дар Локарно бо имзои мо дар Лондон ба итмом мерасад, ман мехоҳам пеш аз ҳама ба шумо, сэр Остин Чемберлен, миннатдории худро барои он чизе, ки мо дар эътирофи роҳбарии шумо дар кори анҷомдодашуда қарздорем, изҳор намоям. имрӯз дар ин ҷо. Мо, тавре ки шумо медонед, ягон раис надоштем, ки музокироти моро дар Локарно роҳбарӣ кунад. Аммо маҳз ба туфайли анъанаҳои бузурги кишвари шумо, ки метавон ба таҷрибаи чандинсолаи худ назар афканад, қонунҳои нонавишта назар ба шакле, ки инсон барои азхуд кардани рӯйдодҳо фикр мекунад, хеле беҳтар кор мекунанд. Ҳамин тариқ, Конфронси Локарно, ки ин қадар ғайрирасмӣ буд, ба муваффақият овард. Ин имконпазир буд, зеро дар шумо, сэр Остин Чемберлен, мо як раҳбаре доштем, ки бо меҳрубонӣ ва меҳрубонии худ, ки аз ҷониби ҳамсари дилрабояш дастгирӣ карда мешавад, он фазои эътимоди шахсиро ба вуҷуд овардааст, ки онро метавон ҳамчун як ҷузъи рӯҳияи рӯҳонӣ арзёбӣ кард. Локарно. Аммо чизи дигаре аз муносибати шахсӣ муҳимтар буд ва ин ирода буд, ки дар худи мо ва дар мо қавӣ аст, то ин корро ба охир расонем. Ҳамин тавр, вақте ки мо ба ҳуҷҷатҳои ибтидоӣ дар Локарно омадем, хурсандие, ки шумо мисли дигарон ҳис мекардед. Ва аз ин рӯ миннатдории самимии мо ба шумо дар ин ҷо имрӯз.

Ҳангоми сухан дар бораи коре, ки дар Локарно анҷом дода шудааст, бигзор ман ба он дар партави ин андешаи шакл ва ирода нигоҳ кунам. Мо ҳама маҷбур будем дар ин дастовард дар Хонаи дахлдори парлумони худ рӯ ба рӯ шавем ва ба ҳама самтҳо партофта шудаем ва кӯшиш карда будем, ки оё дар ин ё он банд ихтилоф вуҷуд надошта бошад. Дар робита ба ин ман як калима мегӯям! Ман дар Локарно на сохтори ҳуқуқии ақидаҳои сиёсӣ, балки асоси таҳаввулоти бузургро дар оянда мебинам. Давлатмандон ва миллатҳо дар он ҳадафи худро барои омода кардани роҳ ба орзуҳои башарият пас аз сулҳ ва фаҳмиш эълон мекунанд. Агар паймон беш аз маҷмӯи бандҳо набошад, он амал намекунад. Шакле, ки вай мехоҳад барои зиндагии муштараки миллатҳо пайдо кунад, танҳо дар сурате воқеият хоҳад шуд, ки дар паси онҳо иродаи фароҳам овардани шароити нав дар Аврупо, иродае, ки илҳомбахши суханоне аст, ки Ҷерр Брианд навакак гуфтааст. '

Ман мехоҳам ба шумо, ҷаноби Брианд, изҳори миннатдории самимии худро барои он чизе, ки шумо дар бораи зарурати ҳамкории ҳама халқҳо ва хусусан он халқҳое, ки дар гузашта ин қадар азоб кашиданд, изҳор кунед. Шумо аз он ақида сар кардед, ки ҳар яки мо дар навбати аввал ба кишвари худ тааллуқ дорем ва бояд як фаронсавӣ, олмонӣ, англисӣ бошад ва ҳамчун як ҷузъи мардуми худ бошад, аммо ҳама низ шаҳрванди Аврупо ҳастанд, ба идеяи бузурги фарҳангӣ, ки дар консепсияи қитъаи мо ифода меёбад, гарав гузошт. Мо ҳақ дорем дар бораи як идеяи аврупоӣ ҳарф занем; ин Аврупои мо дар Ҷанги Бузург чунин қурбониҳои азим кардааст ва ба ҳар ҳол бо хатари аз даст рафтан аз таъсири он Бузург рӯ ба рӯ шудааст

Ҷанг, мавқеъе, ки аз рӯи анъана ва рушд ба он ҳуқуқ дорад.

Қурбониҳое, ки қитъаи мо дар Ҷанги Ҷаҳонӣ кардааст, аксар вақт танҳо бо талафоти моддӣ ва харобкорӣ, ки дар натиҷаи ҷанг ба амал омадаанд, чен карда мешаванд. Бузургтарин талафоти мо дар он аст, ки як насл ҳалок шуд, ки аз он мо наметавонем бигӯем, ки чӣ қадар ақл, нобиға, қувваи амал ва ирода ба камол расида метавонист, агар ба онҳо дода шавад, ки умр ба сар баранд. Аммо дар якҷоягӣ бо ларзишҳои Ҷанги Ҷаҳонӣ як далел ба вуҷуд омад, яъне мо бо як тақдири ягона ва умумӣ ба ҳам пайвастаем. Агар мо фуруд оем, якҷоя поён меравем; агар мо ба қуллаҳо расидан хоҳем, мо ин корро на бо ихтилоф, балки бо саъю кӯшиши умумӣ мекунем.

Аз ин сабаб, агар мо ба ояндаи халқҳоямон бовар кунем, мо набояд дар парокандагӣ ва адоват зиндагӣ кунем, мо бояд дасти меҳнати муштарак дошта бошем. Танҳо ба ин васила заминаи ояндаро гузоштан имконпазир хоҳад буд, ки шумо, ҷаноби Брианд, бо суханоне гуфта будам, ки ман фақат таъкид карда метавонам, ки он бояд ба рақобати дастовардҳои рӯҳонӣ асос ёбад, на бо зӯрӣ. Дар чунин ҳамкорӣ бояд заминаи ояндаро ҷустуҷӯ кард. Аксарияти кулли мардуми Олмон ҷонибдори чунин сулҳанд. Ба ин иродаи сулҳ такя карда, мо ба ин шартнома имзо гузоштем. Он муаррифии давраи нави ҳамкорӣ байни миллатҳост. Ин ҳафт соли пас аз ҷангро бастани он аст, ки замони осоиштагии воқеӣ, ки бо иродаи ходимони давлатии масъул ва дурандеш, ки ба мо роҳи ин гуна рушдро нишон додаанд ва аз ҷониби халқҳои худ дастгирӣ карда мешаванд. бидонед, ки танҳо дар ин сурат шукуфоӣ афзоиш меёбад. Бигзор наслҳои баъдӣ сабаби ин рӯзро ҳамчун оғози давраи нав баракат диҳанд.


Густав Стресеман

Густав Стресеман (1878-1929) сиёсатмадори олмонӣ, Рейхстаг депутат ва барои як муддати кутох дар соли 1923 канцлер. Ҳамчун вазири корҳои хориҷӣ, Stresemann яке аз роҳбарони муҳимтарин ва муассири Ҷумҳурии Веймар шуд.

Стресеманн дар Берлин таваллуд шудааст, писари таблиғи протестантӣ, пивопарвар ва пивофурӯш. Оила синфи поёнии миёна буд ва ором, донишманд Густав ягона яке аз панҷ фарзанд буд, ки мактаби миёнаро хатм карда, дар донишгоҳ номнавис шуда буданд.

Соли 1897 Стресеманн дар Донишгоҳи Берлин ба омӯзиши таърих ва адабиёт шурӯъ кард. Баъдтар ӯ ба иқтисодиёт гузашт ва эҳтимол дурнамои шуғлашро афзоиш дод. Пас аз хатми доктори илм, Стресеман даҳ соли дигарро ҳамчун маъмур дар иттиҳодияҳои гуногуни тиҷоратӣ сарф кард.

Таваҷҷӯҳи Stresemann ба сиёсат дар донишгоҳ оғоз шуда, ба ҳаёти касбии худ идома дод. Вай соли 1903 ба Ҳизби Миллии Либерал дохил шуд ва ақидаҳои пешрафта, ба монанди дастгирии чораҳои ҳифзи иҷтимоии аз ҷониби давлат маблағгузоришударо нишон дод. Пас аз шаш сол дар шӯрои шаҳри Дрезден хидмат кардан, Стресеманн ба Рейхстаг соли 1907.

Ҳамчун як ҷавон, назари Стресеманн либералӣ буд, аммо дар синни 30 -солагӣ ӯ бештар миллатгаро ва муҳофизакор шуда буд. Дар давоми Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ, Стресеманн подшоҳӣ ва талошҳои ҷангро дастгирӣ мекард ва даъватҳоро ба ҷанги номаҳдуди зериобӣ дастгирӣ мекард. Ҳангоме ки Ҷумҳурии Веймар дар охири соли 1918 ба вуҷуд омад, Стресеманн Ҳизби рости Олмон ва#8217ҳои Олмонро (DVP) таъсис дод.

Сарфи назар аз муошират бо миллатгароёни рост, Стресеманн прагматист шуд, ки омода буд бо мухолифони сиёсии худ, аз ҷумла Ҳизби сотсиал-демократ (SPD) ба манфиати кишвар кор кунад.

Давраи кӯтоҳе ҳамчун канцлер (1923) Stresemann бо ишғоли давомдори Рур, гиперинфлятсияи густарда ва эътилофи нозуки ҳукумат маҳкум карда шуд. Ин ҳамчун вазири корҳои хориҷӣ буд, аммо ӯ дар Ҷумҳурии Веймар нишони худро мегузошт.

Стресеман қариб шаш соли пурра (1923-29) ба ҳайси вазири корҳои хориҷии ҷумҳурӣ кор кардааст. Бо эътирофи он, ки Олмон бидуни дастгирии байналмилалӣ барқарор шуда наметавонад, вай барои барқарор ва барқарор кардани робитаҳои дипломатӣ, аз нав баррасӣ кардани қарзи ҷуброн ва таъмини қарзҳои хориҷӣ кор кард.

Дар байни дастовардҳои Stresemann ҳамчун вазири корҳои хориҷӣ музокирот дар бораи Нақшаи Доус (1924), Шартномаҳои Локарно (1925), шартнома бо Иттиҳоди Шӯравӣ ва Олмон ба узвияти Лигаи Миллатҳо (ҳарду дар 1926). Стресеманн ва арбоби давлатии Фаронса Аристотел Бриан ҷоизаи сулҳи Нобелро барои созишномаҳои Локарно тақсим карданд, ки муносибатҳои Франко-Олмонро оштӣ мекард.

Вақте ки сухан дар бораи Аврупои шарқӣ, хусусан Лаҳистон меравад, Стресеман камтар оштӣ буд. Мисли дигар миллатгароёни олмонӣ, вай ғояи соҳибихтиёрии Лаҳистонро рад кард ва хост, ки пас аз Ҷанги Якуми Ҷаҳон таслим шудани қаламравҳои Олмон ба Полша таслим карда шавад.

Марги бармаҳали Stresemann дар соли 1929, дар синни 51 -солагӣ, Веймари Олмонро аз муассиртарин ходими давлатӣ маҳрум кард, дар ҳоле ки ба ӯ бештар ниёз дошт.


Густав Стресеманн (1878-1929)

Дар тӯли солҳои Веймар, Стресманн раҳбари Ҳизби Халқии Олмон шуд. Стреземан бо вуҷуди қувваҳои зиддидемократии дохили Ҳизби Халқии Олмон барои нигоҳ доштани дастгирии ҳизби ҷумҳурӣ мубориза мебурд.

Байни солҳои 1923 ва 1929, Стресеманн вазири корҳои хориҷии Веймар буд. Вай барои эҷоди муносибатҳои хуб байни Олмон ва ҳамсоягонаш, бахусус Фаронса кор мекард. Стресеманн зуд -зуд дар Лигаи Миллатҳо баромад мекард. Вай инчунин шартномаҳоро дар бораи даст кашидан аз ҷанг ба манфиати ҳалли осоиштаи баҳсҳо муҳокима кард. Фашистон Стресеманнро яке аз душманони асосии худ мешумурданд. Марги Стресеманн дар соли 1929 Ҷумҳурии Веймарро яке аз бузургтарин муҳофизони он ғорат кард.

Маълумоти дигар дар бораи Густав Стресеманн:

Густав Стресеманн як сиёсатмадори олмонӣ буд, ки дар давраи Веймар Ҳизби Халқии Олмонро роҳбарӣ мекард. Stresemann қобилиятҳои академикиро бо зиракии тиҷорат муттаҳид карда, дар бораи саноати пиво рисолаи илмӣ навишт. Вай ҳаёти сиёсии худро ҳамчун монархист оғоз кард ва дар давоми Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ Стресеман ҷонибдори қавии густариши таҷовузкоронаи Олмон буд. Бо вуҷуди ин, дар охири ҷанг, Stresemann як ҷумҳурихоҳи боваринок шуд. Вай боварӣ дошт, ки баҳсҳои байни миллатҳо бояд тавассути гуфтушунид ва дипломатия ҳал карда шаванд. Дар тӯли солҳои Веймар, Стресманн раҳбари Ҳизби Халқии Олмон шуд. Ҳамчун роҳбари DNVP, Stresemann бо вуҷуди қувваҳои зиддидемократии дохили DNVP барои дастгирии ҳизби ҷумҳуриявӣ мубориза мебурд. Байни солҳои 1923 ва 1929, Стресеманн вазири корҳои хориҷии Веймар буд. Вай барои эҷоди муносибатҳои хуб байни Олмон ва ҳамсоягонаш, бахусус Фаронса кор мекард. Стресеманн зуд -зуд дар Лигаи Миллатҳо баромад мекард. Вай инчунин шартномаҳоро дар бораи даст кашидан аз ҷанг ба манфиати ҳалли осоиштаи баҳсҳо муҳокима кард. Фашистон Стресеманнро яке аз душманони асосии худ мешумурданд. Марги Стресеманн дар соли 1929 Ҷумҳурии Веймарро яке аз бузургтарин муҳофизони он ғорат кард.


Хониши минбаъда

Ҳуҷҷатҳои Стресеман, ки аз ҷониби котиби пешини ӯ ҷамъоварӣ ва намоиш дода шуда буданд, аз ҷониби Эрик Саттон дар шакли каме мухтасар тарҷума ва таҳрир карда шудаанд, Густав Стресеманн: Рӯзномаҳо, мактубҳо ва ҳуҷҷатҳои ӯ (3 ҷилд, 1935-1940). Гарчанде ки биографияи дақиқи Stresemann вуҷуд надорад, якчанд таҳқиқоти хуб ва мутавозин мавҷуданд. Ҳенри Л. Бреттон, Stresemann ва Таҳрири Версал (1953), таъкид мекунад Stresemann ҳамчун манипуляторҳои моҳиронаи дипломатияи осоишта. Ханс Гатцке, Stresemann ва бозсозии Олмон (1954), ӯро ҳамчун як ходими ростқавл, бузурги давлатӣ ва миллатгаро беихтиёр дуҷониба дар бораи мусаллаҳсозии Олмон муаррифӣ мекунад. Нақши Stresemann дар сиёсати Олмон дар Ҳенри А.Тернер баррасӣ шудааст, Stresemann ва сиёсати Ҷумҳурии Веймар (1963). Марвин Л.Эдвардс, Stresemann ва Олмони бузург, 1914-1918 (1963), солҳои ҷангро тасвир мекунад. Аз ҳисобҳои сершумори қаблии вазири корҳои хориҷӣ ҳамчун "аврупоии хуб" ду чиз фарқ мекунад: Рочус фон Рейнбабен, Stresemann: Одам ва давлатмард (1929), ки бо ёрии Stresemann навишта шудааст ва Антонина Валлентин, Stresemann (тарҷумаи 1931). □


Нигоҳ доштани қаҳрамон: Густав Стресеман зинда мемонад

Ман чанде пеш хонда будам, ки Бритониё пешниҳоди бекор кардани қарзҳои дохилии Ҷанги Якуми Ҷаҳониро ба монанди қарзҳои пас аз Ҷанги Наполеон кард. Қисман ин аз он сабаб буд, ки ба иқтисоди ҷаҳонӣ таъсир расонд ва бекор кардани қарзҳо тиҷорати ҷаҳонро эҳё мекард. Қисман инчунин эҳтимолан дар ҳоле ки Бритониё дорои қарзҳои калонтарин буд, қисми зиёди қарзҳо ба Русия буданд, ки бо ишғоли қудрат аз ҷониби болшевикон баргардонидани онҳо аз эҳтимол дур буд. Аммо, фикр кунед, ки ин чанде пас аз анҷоми ҷанг буд ва ИМА он вақт рад кард.

Афсӯс, ки баъзе созишномаҳо на он вақт ва ё дар ибтидои солҳои 20 -ум таҳия нашуда буданд, зеро фикр мекунанд, ки он метавонад барои эҳёи тиҷорати ҷаҳонӣ кори зиёдеро анҷом диҳад ва эҳтимол аз депрессия пас таъсири бадтарин ва баъзе диктаторҳо пешгирӣ кунад.

Агар ин шуморо беҳтар ҳис кунад, чунин чизҳои зиёде мавҷуданд, масалан пешниҳоди Фаронса дар бораи байналмилалӣ кардани ҳавопаймоҳои мулкӣ ё даъвое, ки киштиҳои зериобӣ силоҳи дифоӣ буданд.

Тамоми конфронс ба назари ман беақлона менамуд, бинобар ин, бубахшед, агар ба назарам чунин менамояд, ки ман Бритониёро интихоб мекунам.

Ташаккур. Ин ба назар чунин менамуд, ки Бритониёро ҷудо мекунанд ва ман дар ин бора хеле хашмгин мешудам.

Ман фикр мекунам, ки нигаронии воқеӣ барои пешгирӣ кардани ҷанг вуҷуд дошт ва дар баробари хоҳиши коҳиш додани хароҷот бо назардошти депрессия ва андешаи анъанавии иқтисодӣ дар он вақт. Аммо ҳамеша дар бораи аксари музокироти оид ба халъи силоҳ шубҳаовар буд, зеро умуман одамоне, ки мехоҳанд қадам гузоранд, дар муқоиса бо онҳое, ки принсипашон камтар аст, худро заиф мекунанд.

Инчунин дар чунин масъалаҳо воқеан хеле душвор аст, зеро аксари силоҳҳо метавонанд ба таври дифоӣ ё ҳуҷумӣ истифода шаванд. Ҳатто киштиҳои зериобӣ аз сабаби маҳдудиятҳои версияҳои аввал ва ақидае, ки онҳо танҳо бар зидди ҳадафҳои низомӣ истифода мешаванд, ҳамчун силоҳи мудофиа ҳисобида мешуданд. Аммо тавре ки ҳамаи мо медонем, онҳо пас аз ба даст овардани тавонмандӣ ва иродаи муқобили ҳадафҳои мулкӣ хислатро комилан дигар карданд. Ба ҳамин монанд, дар минаҳои баҳр метавонад як чораи муҳофизатӣ барои дур нигоҳ доштани душман аз соҳили шумо ё шахси хашмгин барои интиқоли боркашонии худ бошад.

Фаелин

Вақте ки Stresemann қудратро ба даст овард, мушкилтарин мушкили ӯ пешгирии эҳтимолияти воқеии путч-фашистии низомӣ буд. Бисёриҳо дар Рейхсвер ё ҳамдардии фашистӣ доштанд ё ба чапи Олмон сахт нафрат доштанд. Доштани Stresemann ба ҳайси президент, аз ин рӯ, возеҳан чизе мухолиф буд.

Ҳамин ки Стресеман ба вазифа нишаст, ӯ кӯшишҳои худро барои мубориза бо фашистон ва коммунистҳо оғоз кард ва бо ин кор ҷанги шаҳрвандиро, ки метарсид, пешгирӣ кард. Баръакс, мавқеи фашистон қавӣ буд. Аз чор се ҳиссаи як миллион ҷомаи қаҳваранг ва хӯди пӯлод дар тарафи рост меистоданд ва ҳеҷ кас намедонист, ки артиш чӣ гуна амал мекунад. Бо вуҷуди ин, демократия муҳофизаткунанда набуд ва дорои қувваи ниманизомии худ буд: Фронти оҳанин.

Рейхсбаннер соли 1924 дар посух ба ошӯбҳои ҷиноҳи рости солҳои 1920 ҳамчун як қисми маъракаи дифоъ аз ҷумҳурӣ таъсис ёфтааст. Аз лаҳзаи таъсисёбии он аз ҷониби SPD ва то андозае DDP ва Ҳизби Марказ дастгирӣ карда мешуд, аммо дар нимаи дуюми солҳои 1920 ин ҳаракат чун поянда шуд, ки ҷумҳурӣ устувор менамуд ва таҳти назорати социал -демократҳо афтод. . Бо таҳдиди Гитлер ва коммунистон рӯ ба рӯ шуда, Стресеманн DDVP-ро роҳбарӣ кард, ки баъзан лагадкӯб ва фарёд мезанад, ба дастгирии ин ҳаракат ва эҳёи як нерӯи ниманизомии умумидемократӣ мусоидат мекунад. Ассотсиатсияи эҳтимолии ҷонибдорон, аз Густав Крупп то коргарони док дар Гамбург, ҳаракати нобаробарро танҳо як идеал муттаҳид кард: Эҳтиром ба ҷумҳурӣ ва ниҳодҳои он. [1] То баҳори соли 1932 ҷунбиш, ки бо номи Фронти оҳанин маъруф аст, тақрибан ним миллион аъзо дошт.

Аммо Фронти оҳанӣ на танҳо як ҷунбиши муфид ба демократия буд. Фронти оҳанӣ кӯшиш кард, ки тактикаи душманони худро қабул кунад. Дар интихоботи президентӣ, сотсиал -демократҳо ба ҳама гурӯҳҳои маҳаллӣ амр доданд, ки нишони ҳизбро пӯшанд, саломи аввалини сахтро истифода баранд ва "Озодӣ!" дар лаҳзаҳои мувофиқ. Истифодаи Фронти оҳанӣ аз рамзи се тир (рамзи ҳамла ба душманони демократия) инчунин як қабули усулҳои нацистиро нишон дод, инчунин кӯшишҳои он дар атрофи пешвои "худ" Стресеманн. Дар муқоиса бо душманони чапу рост, Фронти оҳанин ҳоло ҳам посбони демократия дар Олмон буд.

Бо вуҷуди ин, ҳеҷ кас ҷанги шаҳрвандиро намехост ва дар ҳоле ки артиш метавонад ба Stresemann кӯмаки худро расонад, онҳо танҳо ин корро мекарданд, агар ҳама алтернативаҳои аввал, аз ҷумла созиш бо фашистон, тамом шаванд.

"Инак, ҷаноби президент, далел боқӣ мемонад, ки фашистон дар байни бузургтарин ҳизбҳои Рейхстаг мебошанд. Шумо наметавонед онҳоро то абад аз ҳукумат нигоҳ доред. " Фон Шлейхер ба курсии худ такя карда, мунтазири суханронии Стреземанн шуд.

"Оё ин маслиҳати шумо аст ё маслиҳати рейхсвер?"

"Мо танҳо аз табиати ғайридемократии режими шумо нигарон ҳастем." Stresemann пай бурд, ки фон Шлейхер тавонист чеҳраи ростро нигоҳ дорад. "Бештар аз ин, мо нигарон ҳастем, ки шумо фашистонро ба оғози путч тела медиҳед ва мо намехоҳем бо немисҳои дигар ҷанг кунем."

Стресеманн ба рӯи миз нигоҳ карда, лаҳзае андеша кард. "Шумо ҳақед." Вай чизе ба дафтарча менавишт, то гӯё фикр мекард. "Ман ба Гитлер мансаб пешниҳод намекунам. Аммо мо метавонем Штрассерро вазири нақлиёт таъин кунем. ”

Шлейхер китф дархам кашид. "Ҳамааш ҳамин?"

"Сотсиал -демократҳо ҳоло ҳам аксариятро доранд." Стресман як лаҳза фикр кард. "Биёед ба Геринг мавқеъ пешниҳод кунем. Гитлер инро тасдиқ мекард, ҳамин тавр не? "

Болоравии Партияи миллии коргарии немис

Ҳаракати миллии сотсиалистӣ дар нимаи дуюми соли 1932 дар остонаи парокандагӣ қарор дошт. Онҳо дар интихоботи президентӣ ба таври қатъӣ шикаст хӯрданд, гарчанде ки онҳо дар интихоботи моҳи майи соли Рейхстаг ҷой гирифтанд. Интихоботи нав дар моҳи октябр нишон дод, ки ҳизби фашистӣ ба авҷи худ расидааст ва ин ҳизб танҳо 28% -и раъйи мардумро ба даст овардааст. Вақте ки иқтисод беҳтар шуд, вазъ танҳо барои ҳизб бадтар мешуд. Ҳизб инчунин бо ихтилофоти гурӯҳӣ сурат гирифт, зеро бародарони Страссер аз фашистон даъват карданд, ки ба "Ҳукумати Миллӣ" -и Стресеманн ҳамроҳ шаванд. Дар ҳамин ҳол, Эрнст Роҳ аз истифодаи садҳо ҳазор Ҳизби Ҳизб даъват кард, ки давлатро бо зӯрӣ забт кунанд. Ҳамин тариқ, Штрассер ва Рем иттифоқчиён ва дастгирии инқилоби миллӣ шуданд.

Охири соли 1932 ҳамин тавр шоҳиди ду фишор дар ҳизб буданд, ки ба “инқилоби миллӣ” даъват мекарданд, ки мисоли он дар як ҳамлаи якҷояи нацистӣ-коммунистӣ дар Берлин ба муқобили Стресеманн ва фраксияи “муҳофизакорон” -и Гитлер ва Геринг аст. Дар ин вазъияти ноустувор танҳо як натиҷа буд.

Стресеман сигорро пуф кард ва ҳангоми хондани коғаз табассум кард. "Ҳамин тавр, Штрассер ва Роҳ Ҳизби Халқии Сотсиалистии Олмонро ташкил мекунанд, ҳамин тавр -не?" Вай аз газета иқтибос овард. "Болоравии сотсиализми миллӣ эътирози мардум ба давлатест, ки ҳуқуқи кор карданро рад мекунад. Агар мошини тақсимот дар системаи кунунии иқтисодии ҷаҳон қодир набошад, ки сарвати истеҳсолии миллатҳоро дуруст тақсим кунад, он система бардурӯғ аст ва бояд тағир дода шавад. Қисми муҳими рушди имрӯза эҳсосоти зидди капиталистист, ки мардуми моро фаро гирифтааст ».

Вай сигорро ҷӯшид ва аз тирезаи қасри президентии Рейх ба саҳни ҳавлӣ нигарист. Борон ба болои тирезаҳо меафтод ва баргҳо асосан аз дарахтон мерехтанд. Гап нест, дар ҳақиқат. Баҳор наздик буд.


Ҳангоме ки Штрассер ва Ром вафодории худро ба идеалҳои фашистӣ идома медоданд, танаффуси онҳо боиси Ҷангҳои густарда байни Ҳизби коргарии миллии сотсиалистии немис ва Ҳизби Миллии Коргарии Олмон дар саросари Олмон шуд. Стресеманн бо гузоштани ҳукми қатл барои ҳама гуна "қатлҳои сиёсӣ" интиқом гирифт, дар ҳоле ки коммунистон хурсандона фурӯпошии "Ҷумҳурии буржуазиро пешгӯӣ карданд. Бо вуҷуди ин, дар интихоботи соли 1933 ҳам Ҳизби Миллии Сотсиалистии Сотсиалистии Олмон ва Ҳизби Миллии Коргарии Олмон зарбаи сахт диданд, зеро интихобкунандагони табақаи миёна тарсида буданд, ки ҳар ду ҳизб ба решаҳои сотсиалистии худ бармегарданд. Агар онҳо қудратро ба даст меоварданд, бисёриҳо боварӣ доштанд, ки ин не ё ҳеҷ гоҳ нахоҳад буд.

Стрессеман ҳангоми навиштани нома оҳи сабук кашид. "Ҷаноби доктор Небел," навиштааст ӯ, "ман мисли шумо дар бораи эҳтимолияти милитаризатсияи ракета нигарон ҳастам. Ҷаҳон ба тарзҳои бештари худсӯзӣ ниёз надорад! ”

Ӯ таваққуф кард ва сипас идома дод. "Bon Bülow.once навишт, ки Олмон мехоҳад ҷои худро дар офтоб дошта бошад, аммо шумо худатон ба мо ситораҳоро медиҳед." Дар сурате, ки Небелро мӯътақид накарданд, ӯ илова кард: "Бо вуҷуди ин, агар шумо хоҳед, ки бо ҳукумат кор кунед, ман мутмаинам, ки дигарон хоҳиши камтар нисбат ба сулҳҷӯёна доранд. Ҳамин тавр, оё беҳтар мебуд, ки шумо тадқиқотро роҳбарӣ мекардед? ”

Стресеман қаламро гузошт ва китф дарҳам кашид. Гарчанде ки ӯ шубҳа дошт, ки одамони Небел ягон вақт ракетаҳое меофтанд, ки ба Моҳ мерасанд, он зеҳни бисёр олмониҳоро ба худ ҷалб кард ва ӯ мехост, ки онҳо дар бораи ҷанг назар ба ҷанг фикр кунанд. Дар ҳар сурат, қобилияти дар Варшава истифода бурдани тонна маводи тарканда бо истифода аз дигар воситаҳои ғайр аз бомбаандозҳо муфид буда метавонад. Қаламашро гузошта, ҳамвор кард ва телефонро бардошт. Ва он гоҳ ҳама ҷаҳаннам аз байн рафт.

Стресеманн як қатор аккосҳои тезро дар берун шунид, ки онҳо бардошта шуданд ва зуд фавтиданд. Асабӣ шуда, телефонро бардошт. "Дар он ҷо чӣ мегузарад?"

"Ҷаноби Президент, - гуфт овоз дар тарафи дигар," ба назар чунин мерасад, ки Брауншертҳо табаддулотро оғоз кардаанд. "

Стресеманн бо як қатор лаънатҳои лаънатӣ посух дод ва гуфт: "Ман фикр намекардам, ки онҳо барои ин майна доранд. Хуб, шумо рейхсверро даъват кардед? "

"Ҳа, аммо ба дафтари марказии онҳо низ ҳамла карда шуд. Қувваҳои мусаллаҳ аз беруни шаҳр меоянд, аммо. ”

Стрессеман оҳ кашид. "Хуб, ба полис ва Рейхсбаннер муроҷиат кунед."

Ҳангоме ки як афсар давида омад, вай телефонро гузошт. “Ҷаноби Президент, шумо бояд аз даромадгоҳи канор гурезед. Шояд ҳоло ҳам вақти гурехтанатон бошад. ”

Стресеманн дар долон истода, ба деворҳо нигоҳ кард. Расмҳо нозук буданд ва пешвоёни Олмонро бо услуби романтикӣ тасвир мекарданд, ки ӯ ҳамеша кундзеҳн буд. Yet he still felt the eyes of Bismarck and Frederick the Great staring at him, and the weight of their presence.

“We’re not fleeing to Stuttgart again.[2] If Hitler wants to kill me, let him shoot me in the office where I have a right to sit.”

He blinked for a moment. “There aren’t any Askari around, are there?”

Stresemann shrugged. “No reason.”

In hindsight, the failure of the SA’s coup was ineveitable. Their inability to cut communications between Stresemann, holed up in the Presidential Palace, and the rest of Berlin ensured that the Reichswehr, Prussian Police [3], and Reichsbanner could subdue the uprising. Some members of the SA refused to rise up at all, still loyal to Hitler, who dithered long enough to lose any opportunity to act. This put Hitler in the unfortunate position of finally offering his support to Rohm only after most of Berlin had been secured, and it should come as no surprise that he ultimately fled to Austria. Martial law was declared across Germany, with an uneasy peace supported by some Steel Helmets, the Reichsbanner, the army, and others.

Meanwhile, the German economy lay in ruins only the government’s currency controls and closure of the stock market had prevented an economic disaster, and Stresemann’s vision of a national community was in disarray. It would be up to him to pick up the pieces.

[1] Krupp really didn’t like the Nazis until 1933, thinking they were a threat to business. So, given his support of Stresemann, I find this pretty reasonable.

[2] During the Kapp Putsch, the government fled to Baden.

[3] Who are Social Democrats, bless their hearts.

Lord Insane

Arctic warrior

Alt_historian

I, um, I'm not getting what these guys have to do with anything.

Nevertheless, great update! I wonder how Stresemann will rebuild the German economy. has he met a certain Mr Keynes?

Lord Insane

Keith Robertsson

Askaris? von Lettow-Vorbeck reference?

Faeelin

This is a bad reference to my last TL, where Von Lettow made an appearance with Askari guards.

Kabraloth

Ah, the Reichsbanner.
The unfallible German Wikipedia actually has their flag in the article.

FaeelinsMan

FaeelinsMan

Ah, the Reichsbanner.
The unfallible German Wikipedia actually has their flag in the article.

I won't lie it's not the most stirring of images.

Lord Insane

Stevep

Possibly assuming too much sophistication but could it be meant to be that way? That their loyal to and supporting a Germany that metaphorically has been trampled underfoot?

Lord Insane

Possibly assuming too much sophistication but could it be meant to be that way? That their loyal to and supporting a Germany that metaphorically has been trampled underfoot?

Alt_historian

But it has arrows! Which symbolise. uh. symbolic stuff.

Alright, it's not much good. But what were the flags of the Stahlhelm and the Communist paramilitaries? Let's compare them, then we'll see whose looks best!

Kabraloth

Possibly assuming too much sophistication but could it be meant to be that way? That their loyal to and supporting a Germany that metaphorically has been trampled underfoot?

Faeelin

Hah, wouldn't be that hard too.

Anyway, sorry about the appearance of "Faeelinsman" I'm at the bf's, and didn't realize he was logged on.

Keith Robertsson

But it has arrows! Which symbolise. uh. symbolic stuff.

Alright, it's not much good. But what were the flags of the Stahlhelm and the Communist paramilitaries? Let's compare them, then we'll see whose looks best!

Faeelin

Building the National Community

DDVP poster from the 1930s. "Bread and work for the city and country against dictatorship from the Left and the Right."

The old Germany and the new ought not to be permanently opposed the Reichsbanner and the Stahlhelm should not for ever face each other as antagonists. Some means must be found of fusing the old and the new.-Gustav Stresemann, 1925​

Stresemann’s own political beliefs were badly shaken in the aftermath of the aborted SA coup. The Nazis and Communists gained millions of votes in local elections, and it seemed that over a decade after the Republic’s birth violence was still a political tool. What had gone wrong? Stresemann, like many others, sought to answer this problem. Unlike many thinkers, he thought democracy still had a future.

Ultimately, Stresemann blamed democracy’s failure on the legacy of Wilhelmine government. In the Imperial era, parties had been based around interest groups who sought favors from an authoritarian government, whereas the Weimar state was based on coalition building by parties with varying interests. Thus, the Bourgeois were divided in the Republic into a variety of special interests groups as there was no true middle class consensus unable to accomplish anything of import, many then turned to the extreme right.

Stresemann also noted which parties didn’t lose votes to the extremes: namely, the Socialists and the Center Party. The difference, in his opinion, was that they offered their members a secure place in a rapidly changing world. So too, he recognized, did the Nazis and Communists. The problem was in providing a place for the average German in a democratic society.

Meanwhile, Stresemann’s own beliefs changed during the early 1930s. He had always thought that the individual, although retaining personal and social freedom and the courage of responsibility, could live a full and meaningful life only as part of national community. Such a group depended as much on deep vital forces, "spiritual factors" as Stresemann put it, as much as on material or political factors. Instinct, culture, custom, and the "imponderables of the national soul" all contributed to the organic social community. The inclusion of all classes in the responsibility of state affairs, Stresemann argued, would infuse the idea of community with a sense of practical vitality. Stresemann, in short, imagined a welfare-oriented paternalism, where there would be cooperation between social units based not on mechanistic integration but on a spontaneous and sincere commitment to the national community. “[1] By 1933, however, Stresemann had decided the government must push for democracy, whether the people wanted it or not.

Among Stresemann’s contributions was the formation of a Republican youth movement. Germany had long had a variety of youth movements, and all the political parties attempted to recruit young people by providing them with their own organizations, such as the Bismarck Youth or the Windthorst League. The growing division among Germany’s youth was, in Stresemann’s view, a serious concern, and in 1931 he had discussed the possibility of a “united youth movement”, designed to inculcate Germany’s children with the values of the Republic. Although Stresemann had banned the Hitler Youth shortly after his election, he was aware of the potential, and 1934 witnessed the formation of the German Youth. Although it was never mandatory, pressure was put on parents financially to enroll their children in the program, which was to “inculcate the Children with German values and German traditions.”

The German Youth stressed charity (by using children to pressure adults into donating money to relief funds), the pride in Germany’s countryside (by sending children to work for farmers as cheap labor) and, ideally, the lessons of German history. There were problems, of course. Many of the leaders and coaches had profoundly conservative leanings, or failed to understand the material they taught. Far more successful were the various specialized organizations, in fields ranging from husbandry to aviation.


The German Youth was just one aspect of Stresemann’s vision of Germany’s future others, such as the formation of the German Broadcasting Corporation, was another. Perhaps the most controversial, however, was his thoughts about the restoration of the monarchy. Stresemann had mixed feelings about the Empire, recognizing the good as well as the bad. He recognized, however, the hold that the Emperor had over the minds of many in the middle class, who he thought had turned towards self-destructive nationalism. Stresemann was not averse to a restoration of the monarchy per se he had written to Prince August Wilhelm about restoring the monarchy in 1925. On the other hand, he has no desire to bring back Wilhelm, who he views as a doddering old fool and August Wilhelm is a bit too close to the far right for Stresemann’s taste. In any case, Wilhelm has told his children that there will be hell to pay if they take a throne, and talks about restoring the monarchy in 1933 are too premature it would look like a move of desperation. If only there was some other Hohenzollern. [2]

It is, however, worth remembering that there was no overarching plan, with much of Stresemann’s proposals driven the needs of the moment. Ultimately, it was not until 1936 that he could consider implementing any more serious reforms. For the survival of a National Community required ending the Depression.

Germany’s economic recovery began soon after the banking crisis of 1931. With the implementation of currency controls and a moratorium on reparations, Stresemann took advantage of the opportunity to create an inflationary money supply. The German government rapidly began putting unemployed workers to work on projects across Germany. The government built canals, power plants, schools, and even began construction on Germany’s now famous autobahns [3], financed through a variety of ingenious schemes. The effects of Stresemann’s programs were soon felt, and by the middle of 1933 unemployment had been reduced to three million [4], and by the beginning of 1936 was down to two million. More than anything else, it was Stresemann’s success at restoring the economy that brought his government success, and, ultimately support. Yet in the long run, how Stresemann combated the Depression was as important as his success at doing so, for his actions led to Germany’s world renowned auto industry and helped give birth to the computer revolution.

On June 3, September 1933, Stresemann turned the first sod on the first stretch of the Hamburg to Basel motorway, and by 1938 thousands of miles of roadways had been built, crisscrossing Germany like arteries . Built in a modernist style that Stresemann ironically hated, they symbolized the mastery of technology over nature, and, with the People’s Cars that began to dot the roads, the German people’s triumph over poverty. Stresemann also promoted car races and authorized tax cuts on car purchases, leading to the quadrupling of car production by 1935. [5]

Yet Stresemann also used tax cuts in other ways, notably to solve the unemployment problem among the graduates of Germany’s universities. [6] Afraid that the Depression would diminish interest in the sciences, he passed legislation giving companies tax cuts for hiring engineers and scientists coming out of Germany’s universities. While these are not solely responsible for the renaissance in German engineering in the latter half of the 1930s, with the discovery of the transistor and mass production of televisions, given the predominance of younger engineers in electronics, it is fair to say that Stresemann’s policy laid the foundation for much of Germany’s electronics industry. [7]

Yet there was one major failure in Streseman’s policy, and that was the agricultural sector. Stresemann was never comfortable amidst farmers the DVP had drawn its support from the great cities, from merchants in Hamburg and businessmen in Berlin, and he was unfamiliar with their conditions. Moreover, subsidizing German agriculture by promoting autarky would have risked a tariff war that threatened Germany’s foreign trade, as well as raising costs for urban consumers. Although Stresemann supported programs to give farmers low interest loans, cheap fertilizer, and cheap labor, agriculture failed to recover as rapidly as the rest of the German economy. Given this situation, it is no surprise that many in the countryside to vote for nationalist parties.

Stresemann also continued to irritate Germany’s industrialists with his support for the cornerstones of the Weimar state. The Republic’s social security network remained in place, as did its system of collective wage agreements, trade unions, and state arbitration in industrial disputes. Although many industrialists were satisfied with Stresemann’s handling of economic recovery, they thought he was too sympathetic to the unions. For Stresemann, however, supporting the cornerstone of democracy by ensuring that workers received a square deal wasn’t something that troubled him in the slightest.

Still, as 1936 dawned, Stresemann could look with satisfaction on what he had done. Stresemann had brought his nation out of the Depression and restored its place in European affairs, with many calling him the Second Bismarck. And like Bismarck, he recognized that there were some changes to be made to map of Europe.

[1] A real cool paper by Stephen G. Fritz, entitled The Search for Volksgemeinschaft: Gustav Stresemann and the Baden DVP, 1926-1930, covers this pretty well.

[2] And of course restoring Wilhelm is the perfect way to freak out the rest of Europe.

[3] Why not? If you’re going to go for public works, go for roads.The motorways had another purpose, of course, creating 125,000 jobs in construction alone by 1935.

[4] It was around 4 million at this point under the Nazis.

[6] As opposed to under the Nazis, where Germany’s education system became a disaster.

[7] Unfortunately, he also liked zeppelins. So I guess they hold out a bit longer.


Gustav Stresmann – Man Crush Monday!

 Professor Philip Nash explains his man-crush on Gustav Stresemann, the important German politician during the Weimar period. What do Stresemann’s career and his hopes for Germany tell us about the strengths that can be found in nationalism? And we engage in some “what if Stresemann had lived” speculation. Would we have seen the rise of Hitler? Episode #394

Jonathan Wright, Gustav Stresemann: Weimar’s Greatest Statesman

Gustav Stresemann was the exceptional political figure of his time. His early death in 1929 has long been viewed as the beginning of the end for the Weimar Republic and the opening through which Hitler was able to come to power. His career was marked by many contradictions but also a pervading loyalty to the values of liberalism and nationalism. This enabled him in time both to adjust to defeat and revolution and to recognize in the Republic the only basis on which Germans could unite, and in European cooperation the only way to avoid a new war. His attempt to build a stable Germany as an equal power in a stable Europe throws an important light on German history in a critical time. Hitler was the beneficiary of his failure but, so long as he was alive, Stresemann offered Germans a clear alternative to the Nazis. Jonathan Wright’s fascinating new study is the first modern biography of Stresemann to appear in English or German.


Stresemann and Weimar

Prophet of European unity or pre-Hitler nationalist bent on wiping out Germany's Versailles humiliation? Sixty years after his death, Jonathan Wright reassesses the career and motives of Germany's leading statesman of the 1920s.

Gustav Stresemann, who became foreign minister of the Weimar Republic in 1923 and remained in that office until his death in October 1929, is one of the most controversial of the German political leaders of the nineteenth and twentieth centuries. He ranks, with Bismarck, Hitler, Adenauer and Brandt, as a figure who exerted a profound influence on Europe. From being a violent nationalist in the First World War, he became the leading statesman of the Weimar Republic. Together with the French foreign minister, Aristide Briand, and the British foreign secretary, Austen Chamberlain, he negotiated the Locarno Pact in 1925. This held out the promise of peace after the ravages of war and the turmoil of the immediate post-war period. Yet, over this achievement hangs a question mark. Was Stresemann's goal a peaceful Europe in which Germany was a reliable partner, or was his aim rather the step by step revival of Germany as a great power until it had regained a position of dominance?

To continue reading this article you will need to purchase access to the online archive.

If you have already purchased access, or are a print & archive subscriber, please ensure you are logged in.


Access options

1 Oncken , Hermann , “Stresemann ah historische Gestalt,” Deutsche Allgemeine Zeitung ( Berlin ), 10 6, 1929 Google Scholar . Oncken, the leading German political historian of his generation, was close to Stresemann's line of thought in many ways. He has been frequently misrepresented at home and abroad, especially in recent years. About his aims as an historian and scholar-politician see the articles of this writer, which are based on a long and close association: “Ein Historiker des Lebens: Hermann Oncken als nationaler und liberaler Politiker,” Preussische Jahrbücher, CCXVIII ( 1929 ), 162 – 181 Google Scholar , and “Hermann Oncken and the end of an era,” Journal of Modern History, XVIII ( 1946 ), 148 – 159 .Google Scholar

2 Löwenstein , Hubertus Prinz zu , Stresemann: Das Deutsche Schicksal im Spiegel seines Lebens ( Frankfurt , 1952 ), p. 9 .Google Scholar

3 Rheinbaben , Rochus von (Dresden, 1928 )Google Scholar . — Olden , Rudolf , Stresemann ( Berlin , 1929 )Google Scholar . — Bauer , Heinrich , Stresemann: Ein deutscher Staatsmann ( Berlin , 1930 )Google Scholar . — Vallentin , Antonina , Stresemann: Vom Werden einer Staatsidee . Second edition , with Nachwort by Henry Bernhard ( Munich-Leipzig , 1948 )Google Scholar . —See also Stern-Rubarth , Edgar , Stresemann der Europäer ( Berlin , 1930 )Google Scholar and the same author's personal memoir Three Men Tried: Austen Chamberlain, Stresemann, Briand and their fight for a new Enrobe (London, 1939 ).Google Scholar

4 Stresemann , Gustav , Vermächtnis: Der Nachlass im drei Bänden . ( Berlin , 1932 – 1933 ).Google Scholar

5 Personal telegram from Hoesch to Curtius, of February 17, 1930. Unpublished.

6 See Vermächtnis , Das , II , 553 – 555 Google Scholar . Consult also Olden , Rudolf , “Was Stresemann sincere?”, Contemporary Review ( London ), CXLVII ( 1935 ), 557 – 565 .Google Scholar

7 See Knight-Patterson , W. M. , Germany from defeat to conquest, 1913–1933 ( London , 1945 )Google Scholar Bieligk , K. F. , Stresemann: The German liberals' foreign policyGoogle Scholar (London, no date) Boas , George , “ Stresemann: Object lesson in post-war leadership ”, Public Opinion Quarterly , VIII ( 1944 ) 232 – 243 CrossRefGoogle Scholar , with the reply by this writer: “Stresemann: good European or unrepentant sinner?” in the same journal, IX ( 1945 ), 258 – 260 .Google Scholar

8 Görlitz , Walter , Gustav Stresemann ( Heidelberg , 1947 )Google Scholar . — Löwenstein , Hubertus Prinz zu , Stresemann: Das deutsche Schicksal im Spiegel seines Lebens ( Frankfurt , 1952 )Google Scholar

9 Dr. Thimme has given this writer an outline of her forthcoming book which will be published by the Bollwerk-Verlag, Offenbach am Main, in a new series of brief political biographies.

10 See, e.g., Schlottner , Erich Heinz , Stresemann der Kapp-Putsch und die Ereigmsse im Mitteldeutschland und in Bayern im Herbst 1923 ( Frankfurt , 1948 )Google Scholar

11 Curtius , Julius , Sechs Jahre Minister der deutschen Republik ( Heidelberg , 1948 )Google Scholar and his posthumously published study Der Young-Plan: Entstel-lung und Wahrheit (Stuttgart, 1950 )Google Scholar Radbruch , Gustav , Der innere Weg ( Stuttgart , 1951 )Google Scholar Schiffer , Eugen , Ein Leben für den Liberalismus ( Berlin , 1951 )Google Scholar Schreiber , Georg , Zwischen Demokratie und Diktatur: Persönliche Erinnerungen, 1919–1944 ( Münster , 1949 )Google Scholar Severing , Carl , Mein Lebensweg . 2 ҷилд. ( Cologne , 1950 )Google Scholar . See also Stampfer , Friedrich , Die ersten vierzehn Jahre der deutschen Republik ( reissue Offenbach , 1947 )Google Scholar , which is still most useful for the understanding of the period. For William Sollmann, another leading social democratic supporter of Stresemann's foreign policy and a member of his cabinet, see this writer's recent articles: “Memories of William Sollmann,” American-German Review, XIX ( 1953 ), 14 – 16 Google Scholar , and “William Sollmann, wanderer between two worlds”, South Atlantic Quarterly LII ( 1953 ), 207 – 227 Google Scholar . The author owes much to Sollmann for his constant encouragement in his Stresemann studies. Neither the Memoirs of Franz von Papen (London, 1952) nor the fat volume by Meissner , Otto , Staatssekretär unter Ebert, Hindenburg, Hitler ( Hamburg , 1950 )Google Scholar add substantially to our picture of the Stresemann era there may be more of interest in the life story of Dr. Hjalmar Schacht, which has been announced for early publication. Former Chancellor Dr. Hans Luther told this writer in great detail about his relations wtih Stresemann see his printed address Vor 25 Jahren war Locarno—was ist heute? given before the Amerika-Gesellschaft, Hamburg, on 12 5, 1950 .Google Scholar

12 Dirksen , Herbert von , Moskau, Tokio, London: Erinnerungen und Betrachtungen zu zwanzig Jahren deutscher Aussenpolitik, 1919–1939 ( Stuttgart , 1950 )Google Scholar Kordt , Erich , Nicht aus den Akten ( Stuttgart , 1950 Google Scholar Prittwitz , Friedrich von und Gaffron , , Zwischen Petersburg und Washington: Ein Diplomatenleben ( Munich , 1952 )Google Scholar Schmidt , Paul , Statist auf diplomatischer Bühne, 1923–1945 ( Bonn , 1949 )Google Scholar Weizäcker , Ernst von , Erinnerungen ( Munich , 1950 )Google Scholar . Three books published in this country are indispensable for an understanding of the international situation in the Stresemann era: Craig , Gordon and Gilbert , Felix (editors), The Diplomats, 1919–1939 ( Princeton , 1953 )Google Scholar Holborn , Hajo , The political collapse of Europe ( New York , 1951 )Google Scholar and Neumann , Sigmund , The future in perspective ( New York , 1946 ).Google Scholar

13 The list of these names is far too long to be given here, but at least the unfailing helpfulness of Konsul Henry Bernhard should be grate-fully acknowledged.

14 See especially his articles “The Portent of Stresemann”, Commonweal, XLI , ( 1945 ) 486 – 489 Google Scholar , “Locarno: twenty-five years after”, Contemporary Review (London), CLXXVIII ( 1950 ), 279 – 285 Google Scholar , and “Adenauer and Stresemann compared”, New York Herald Tribune, 04 10, 1953 Google Scholar . The present article incorporates also some points raised by the author in a lecture on Stresemann given at the University of Heidelberg in July 1949 and passages from a paper read at the Boston meeting of the American Historical Association in December 1949.

15 Stresemann , Gustav , “ Politische Umschau ”, Deutsche Stimmen , XXXIV ( 1922 ), 421 – 427 Google Scholar . See also the most recent presentation of Rathenau's ideas by Kollman , Eric C. , “ Walter Rathenau and German foreign policy ”, Journal of Modern History , XXIV ( 1952 ), 127 – 142 .CrossRefGoogle Scholar

16 See Schiffer , Eugen , Ein Leben für den Liberalismus, саҳ. 112 Google Scholar . Schiffer gave a similar account of the incident in a statement for this writer.

17 Unpublished the exact date when Stresemann wrote the poem, could not be ascertained.

18 See Oncken , Hermann , Rudolf von Benningsen . 2 ҷилд. ( Stuttgart 1910 )Google Scholar . This is the only major contribution to the history of the national liberal party.

19 Example, in his Reden und Schriften, (Dresden, 1926 ), vol I , p. 140 – 163 Google Scholar and in his introduction to Eschenburg , Theodor , Das Kaiserreich am Scheidewege ( Berlin , 1929 ).Google Scholar


The Stresemann years

Gustav Stresemann, who served briefly as chancellor and then as foreign minister for most of the 1920s, was one of the Weimar Republic’s most effective statesman. Unlike many Weimar politicians, Stresemann demonstrated a thoughtful pragmatism, a passionate but rational nationalism and a capacity for getting things done. These qualities helped Germany endure the rocky political and economic waters of the 1920s.

Stresemann’s premature death in 1929 robbed Weimar Germany of one of its few political leaders not mired in self-interest, partisanship or extremism. His demise removed one of the republic’s few obstacles to chaos, dictatorship and totalitarianism.

Background

Stresemann entered politics as a National Liberal Party candidate in Saxony. In 1907, he became the youngest member of the Рейхстаг, aged 28. By 1917, Stresemann’s political talents had propelled him to the party leadership.

At this point in his career, there was little to differentiate Stresemann from several other nationalist politicians. He was a fervent monarchist and nationalist and was firmly committed to the war effort.

When the National Liberal Party began to dissolve in 1918, Stresemann joined the newly formed German Democratic Party (DDP). His nationalist views placed Stresemann in the right-wing of the liberal-centrist DDP and he soon became disenchanted with the party’s program.

The German People’s Party

By early 1919, Stresemann and several colleagues had abandoned the DDP and formed their own party, the Deutsche Volkspartei (DVP, or German People’s Party).

In April, he explained his vision for the DVP: “We are on course to become the old ‘middle party’ which is indispensable to the life of the state”.

The Treaty of Versailles heightened Stresemann’s nationalism. He cursed the treaty as a “moral, political and economic death sentence” for Germany and labelled the League of Nations “a farce, an American-English world cartel for the exploitation of other nations”. He also condemned politicians like Ebert for believing the “foolish dreams” about Germany being treated fairly by the Allies.

Through mid-1919, Stresemann lobbied against the Reichstag’s ratification of the Versailles treaty (it was passed 237 votes to 138). In August 1919, Stresemann reasserted the nationalist view that Germany must work to restore her strength:

“We are united that we must again attain a respected position in the world, and this goal can only be achieved by strong leadership. We will not be deceived by talk of a ‘League of Nations’. Already we see the triple alliance of Britain, America and France… what is this except a return to the old system. Our views have already been proved more right than even we anticipated. There will be powerful alliances again in the future, and the task for us is to become alliance-worthy again.”

A shift in views

In the early 1920s, Stresemann’s nationalism began to dilute and his politics shifted towards the centre.

Historians have pondered the reasons for this change. Some suggest Germany’s economic turmoil in 1922-23 convinced Stresemann that recovery was impossible without international co-operation.

Stresemann was certainly disillusioned by the militant nature of German nationalist movements. He thought that reform rather than revolution was the best way to secure Germany’s future.

Stresemann disapproved of both the failed Kapp putsch (1920) and the NSDAP’s Munich putsch (1923). He was also alarmed by right-wing political violence, especially the assassinations of Matthias Erzberger (1921) and Walther Rathenau (1922). Though Stresemann had his share of disagreements with both men, their murders appalled him.

Chancellor Stresemann

By 1922, Stresemann was working more closely with moderate and left-wing members of the Рейхстаг. In August 1923, chancellor Wilhelm Cuno was forced from office and Stresemann was invited to replace him, leading probably the broadest coalition government of the Weimar period.

The ongoing occupation of the Ruhr, spiralling hyperinflation and the weakness of Stresemann’s coalition doomed his government to inevitable collapse. He did not shy away from difficult decisions, however, calling a halt to ‘passive resistance’ in the Ruhr and giving the Allies a commitment to restoring Germany’s reparations instalments.

This did not mean Stresemann had changed his view of Versailles: he still loathed it and hoped for a revision of its strict terms. But he believed the best way to facilitate this was to abide by the treaty and begin negotiations with the Allies in good faith.

Rising unpopularity

These measures were ultimately successful but they made Stresemann unpopular across the political spectrum.

The Social Democratic Party (SPD), the architect of ‘passive resistance’ in the Ruhr, opposed Stresemann’s cancellation of it.

The SPD would eventually withdraw from the Stresemann coalition. This forced Stresemann’s resignation as chancellor on October 3rd, though Ebert had little option but to reappoint him two days later, this time with a much thinner coalition.

Nationalists were also incensed by Stresemann’s preparedness to co-operate with the Allies. On October 21st, separatists in the Rhineland – who considered the Weimar regime spineless and incapable of protecting their interests – attempted to establish their own republic. The Rhenish Republic, as it was known, collapsed after just a month.

The government collapses

This separatism in the Rhineland was followed a fortnight later by an ambitious attempt to seize control of the Bavarian government. Initiated by Adolf Hitler and the National Socialists (NSDAP) in a Munich beer hall, the putsch was crushed in under two days.

Though both putsches were unsuccessful, they cast a shadow over Stresemann’s cabinet. Stresemann himself chose not to take strong action. He had low regard for political fringe groups like the NSDAP and considered their putsch a relatively minor incident.

Others in the Рейхстаг, however, were more concerned about the increase in ultra-nationalist activity under Stresemann’s watch. By late November, the chancellor was facing a no-confidence vote in the assembly. He resigned the chancellorship on October 23rd, this time for good.

Foreign minister

Though no longer chancellor, Stresemann remained as foreign minister in the newly formed government of Wilhelm Marx. He would hold this office for more than six years under three different chancellors.

Stresemann continued his political pragmatism as foreign minister. He contributed to the Dawes Plan to renegotiate Germany’s reparations debt, forged reconnections with Germany’s European neighbours, restored diplomatic ties and sought international support.

In August 1928, Stresemann’s work was interrupted by a small stroke, suffered during a party meeting. He took no time off but while his mind remained keen, Stresemann’s essential skills – reading and writing – were noticeably affected.

Death and global reaction

Gustav Stresemann died in October 1929, aged 51, after another much larger stroke. The European press hailed him as a hero, a man befitting the ‘new Germany’. The London Times wrote that he saw “co-operation as the only escape from chaos [and] did inestimable service to the German Republic. His work for Europe as a whole was almost as great”.

A historian’s view:
“With the possible exception of Aristide Briand, no figure since the war has so dominated European affairs as did Herr Stresemann and no statesman has shown so unwavering a devotion to what he conceived to be the right course for his country. By a fortunate coincidence, it was also the right course for the world. Herr Stresemann may be said to have been the first of the Europeans.”
J. Wheeler-Bennett

1. Gustav Stresemann began his career as a right-wing nationalist politician. He supported the monarchy, detested the new republic and despised the Versailles treaty.

2. As the leader of the German People’s Party or DVP, Stresemann’s position moderated in the early 1920s. He adopted a pragmatic position and opposed political extremism.

3. Stresemann served as German chancellor briefly in 1923, ending passive resistance to the Ruhr occupation before his coalition collapsed and he was replaced by Wilhelm Marx.

4. As foreign minister, Stresemann worked to rebuild good relationships with Germany’s European neighbours, renegotiate her reparations obligations and revise the Versailles treaty.

5. Stresemann’s pragmatic approach to foreign policy was largely responsible for Germany’s re-entry into the community of nations. It helped to finalise the Dawes Plan, secure foreign loans and negotiate several treaties and agreements.

Citation information
Title: “The Stresemann years”
Authors: Jennifer Llewellyn, Steve Thompson
Publisher: Alpha History
URL: https://alphahistory.com/weimarrepublic/stresemann-years/
Date published: September 28, 2019
Date accessed: Today’s date
Copyright: The content on this page may not be republished without our express permission. For more information on usage, please refer to our Terms of Use.


Stresemann, Gustav

Although Stresemann knew of efforts by Hans von Seeckt to evade the disarmament clauses of the Treaty of Versailles, he won the confidence of the Allies. He ended (1923) the passive resistance in the Ruhr district against French and Belgian occupation and obtained the evacuation of the Ruhr in 1924 he accepted the Dawes Plan (1924) and the Young Plan (1929) for reparations he raised the hope for peace by his part in the Locarno Pact (1925) he renewed (1926) the Rapallo treaty with the USSR and he had Germany admitted (1926) into the League of Nations with the rank of a great power. His harmonious relation with France's Aristide Briand became one of personal friendship. In 1928, Stresemann signed the Kellogg-Briand Pact. Soon after obtaining his last success, the evacuation of the Rhineland, Stresemann died of the consequences of overwork. His death was, prophetically, considered a calamity by all but the extremist elements in Germany. Stresemann shared the 1926 Nobel Peace Prize with Briand.

See his Essays and Speeches (tr. 1930, repr. 1968) E. Sutton, ed., Gustav Stresemann: His Diaries, Letters, and Papers (3 vol., 1935–40) biography by J. Wright (2003) studies by H. L. Bretton (1953), H. A. Turner (1963), D. Warren (1964), F. E. Hirsch (1964), and C. M. Kimmich (1968).

The Columbia Electronic Encyclopedia, 6th ed. Copyright © 2012, Columbia University Press. All rights reserved.

See more Encyclopedia articles on: German History: Biographies


Видеоро тамошо кунед: What was life like in Weimar Germany? (Январ 2022).